In mijn hart

Onze prachtige fawn Buddy von Diajo heeft tijdens de uitwerking van de suprelorin pancreatitis ontwikkeld en was binnen 2 dagen overleden aan acuut nierfalen ten gevolge van diezelfde pancreatitis. Een verhaal waar je hart bij stilstaat, ik heb een prachtige ode aan hem geschreven die ook gepubliceerd is in de Ticked, het somaby vakblad. Wat heb ik een verdriet gehad, hij was pas net 4 geworden en had heerlijk van zijn pensioen moeten genieten nu. Ik heb er inmiddels vrede mee maar vind het nog steeds oneerlijk:-(. Hieronder zijn verhaal zoals het in het blad heeft gestaan.

Fawn somali Buddy

Afscheid van Buddy.

Koud zijn we het nieuwe jaar begonnen met alle prachtige voornemens als onze heerlijk lieve fawn kater Buddy komt te overlijden…13 en 14 januari heeft hij Lotje nog gedekt wat gelukkig of helaas niet gepakt heeft, net hoe je het bekijkt. 16 januari kwam ik uit mijn bed en het eerste wat ik dan doe is de katten eten geven en Buddy kwam wel maar ging ingedoken op het aanrecht zitten en wilde niet eten. Heel raar want tijdens en na de supralorin at hij als een dijkwerker na altijd toch een beetje een lastige klant geweest te zijn. S ’middags zat hij nog steeds op hetzelfde plekje en toen gingen er alarmbellen af. Dierenarts gebeld en ik kon meteen komen, na een kort onderzoek vertelde ze dat ze hem wilde houden ter observatie want ze vond dat zijn vacht teveel uitstond en vertrouwde het niet. Telefonisch contact gehouden maar de lieverd ging alleen maar achteruit terwijl de dierenarts hem van alles gaf om op te knappen. Ze heeft op mijn verzoek ook nog allerlei tests gedaan om op besmettelijke ziektes bedacht te zijn maar nee, dat was het allemaal niet. Ze zat werkelijk met haar handen in het haar en ik stond er nog steeds niet bij stil dat dit wel eens slecht af kon lopen tot de woorden acuut nierfalen vielen, alle haren gingen rechtop staan en vanaf dat moment wist ik dat het niet goed ging aflopen.
 
Ze belde ook de volgende ochtend na een slopende slapeloze nacht met de mededeling dat ik maar moest langskomen om afscheid te nemen want ze was hem gewoon in leven aan het houden terwijl hij nergens op reageerde.
Ik werd bij binnenkomst meteen doorgesluisd naar achter waar hij in de couveuse lag want hij kon zich niet meer warm houden, hij lag zo zielig met een krachteloos hangend kopje op een handdoek, ik schrok ervan, ik bracht een kat die zich niet lekker voelde en zag nu een bijna levenloos hoopje van wat altijd mijn trotse fiere lieverd was geweest. Toen ik zijn naam riep zag ik zijn oortjes spitsen en met de kracht die hij nog had hief hij zijn kopje op en probeerde te miauwen, ik zag dat hij zo blij was om me te zien, mijn hart keerde om op dat moment, ik brak en barstte in tranen uit, nu ik dit schrijf biggelen ze alweer over mijn wangen, ik kan er niets aan doen. Na een poosje kwam de dierenarts vragen wat ik wilde doen aan deze toch hopeloze situatie, ze verwachtte niet dat er enige verbetering zou komen. Ik had zoiets van verlos hem dan maar uit zijn lijden maar na telefonisch overleg met mijn man hebben we toch besloten om te proberen hem nog naar Utrecht te brengen naar de faculteit om te kijken of ze er daar nog wat aan konden doen. Mijn eigen dierenarts had hem alles gegeven wat ze kon maar stond achter onze beslissing en met de waarschuwing dat het zomaar onderweg afgelopen kon zijn omdat hij door alles erg broos was ging ik op weg. Mijn dochter ging ook mee om hem vast te houden zodat hij wist dat hij niet alleen was en we bij hem waren door constant tegen hem te praten en aan te raken.
 
Helaas moest hij op de A2 ernstig overgeven en dat is al geen goed teken…alles stopte ermee en ik zag zijn ogen breken, ik snel de auto op de vluchtstrook gegooid en naar hem gekeken, hij gleed zo weg, op weg naar een plek vol licht en liefde hoop ik, hij is in ieder geval gegaan in het bijzijn van onze geruststellende stemmen en handen. Mijn dochter helemaal overstuur en daardoor kon ik sterk blijven, het was verdorie nog 10 minuten naar de faculteit. In perspectief nu had hij het toch niet gered maar dat wist ik toen niet. Toen ik aankwam in de spoedkliniek waar binnen no time 4 artsen aanwezig waren kon alleen de dood nog maar worden vastgesteld en zij beloofden mij hem naar pathologie te brengen voor autopsie. Heel netjes hebben ze mij de gelegenheid gegeven om hem nog even te knuffelen en goed afscheid te nemen, ik had er zo’n moeite mee om hem achter te laten, het hoorde niet, hij hoorde thuis te zijn om de meiden te wassen en zijn knuffels te komen halen.
En dan begint het lange wachten op de uitslag van de autopsie, het kon 6 tot 8 weken duren en ik moest natuurlijk beslissen wat er met hem gedaan zou worden daarna. Crematie alleen, crematie algemeen met meerder dieren of op de grote hoop. Het werd een crematie alleen, ik wilde hem graag begraven in de tuin. Ik wist niet dat er tegenwoordig op dit gebied zoveel mogelijkheden zijn…gelukkig maar natuurlijk en het werd ook allemaal keurig geregeld moet ik zeggen. Vol medeleven werd ik getroost en gevraagd naar mijn wensen voor urnen. Ik kreeg een keurige sms toen hij daadwerkelijk de oven in ging zodat ik op dat specifieke moment bij hem stil kon staan en even kon recapituleren wat er nu eigenlijk allemaal in recordtempo was gebeurd. Mijn hersencellen weigerden gewoon te accepteren dat een nog zo jonge kater in 2 dagen gewoon het leven kon laten.
 
Er gingen ongeveer 1000 vragen door mijn hoofd, iets erfelijks in de lijnen?…das toch een grote angst als fokker, of een ontsteking? een virus? Had ik iets over het hoofd gezien? Had ik er alles aan gedaan om hem te redden? Ja maar als? En hoe kan dat dan? En wat als? En wat nu? Het bleef maar malen in dat hoofd maar je moet toch wachten, het is niet anders en dat kost een heleboel geduld want je wilt het weten, waar is hij dood aan gegaan?, had er nog wat aan gedaan kunnen worden? En dan valt er eindelijk een enveloppe op de mat met de uitslag, een heleboel medische termen waar ik uit op kon maken dat het pancreatitis was geweest, voor de zekerheid even met de dierenarts gemaild want ja,…zij heeft er uiteindelijk voor gestudeerd maar zij kwam ook niet verder dan dat en de oorzaak??? Zal ik waarschijnlijk nooit achter komen, het kan iets simpels zijn geweest als een bacterie in vers vlees als ook iets wat latent aanwezig is geweest en tot een ontsteking heeft geleid, stress kan ook, en hij kwam natuurlijk net uit de supralorin pauze en had een krolse Lotje voor zijn snufferd, tja, kan stressig zijn zo’n dekking. Ironisch genoeg waren ondanks het acute nierfalen zijn nieren nog helemaal goed, daar moet je toch van janken als je dat leest, onbegrijpelijk!
Tja, en dan moet je je verdriet achter je laten en je weer op je groep richten, ik heb nog nooit rouw meegemaakt in een groep maar Lotje was duidelijk in diepe rouw, het was toch haar maatje, haar mannetje, jut en jul, de hiërarchie was compleet zoek en toen het doordrong dat Buddy er niet meer was voelde ik gewoon een golf van, opluchting haast door de groep gaan. Zo van: nu gaan we er eens een beesten bende van maken en dat werd het ook. Vechtende ladies en plassende poezen, ik werd er depri van. Daar zit je dan met je eigen verdriet, kijk het is natuurlijk geen familie wat is overleden maar een kat maar toch ben je verdrietig, je hecht toch aan je beesten. En dat merkt je op zo’n moment des te meer. In arren moede met de dierenarts afgesproken dat er 2 aan de clomicalm gingen en dat werkte wonderwel. Whisper is weer vrolijk en stapt al pratend weer door het huis, die zat alleen nog maar boven op de kast, Lotje is uit haar depressie maar heeft nog wel steeds een hekel aan rode Guimauve, ze is gedekt dus ik hoop zo dat kittens haar er definitief overheen helpen, volgens de da zou dit een hele goede move kunnen zijn. Burberry blaast gewoon tegen alles maar heeft verder geen last en Mac heeft gewoon maling aan al die dwaze meiden en trekt zich er werkelijk geen sikkepit van aan. Guimauve heeft nu haar kittens dus heeft ook afleiding, voor het plassen krijgen er 2 nu msm en ze hebben een katerbroekje aan en werken met de psychologie werkt ook…dus plassen…boos worden en broekje aan, na een tijdje broekje uit en lief doen…
 
Het is nu april, 3 maanden na dato en ik krijg eindelijk het gevoel dat het weer lekker gaat in de groep, hier en daar nog een hiaat maar we komen er wel. Er zijn weer kittens waar de focus op ligt en ik kreeg vorige week een heel leuk nieuwtje te horen op kattengebied maar daarover later meer.
 Ik vond het heel moeilijk om tegen mensen te vertellen dat hij was overleden dus dat heb ik zo min mogelijk gedaan, iedereen die wel een kat of dier heeft verloren zal dat wel begrijpen dus ik vertel het maar op deze manier. Het kostte me toch alweer moeite genoeg om dit te typen maar het zal ongetwijfeld met de tijd slijten en zal deze mooie man, deze geweldige knuffelkater en heel mooi plekje krijgen in mijn hart en als ik ’s avonds naar boven loop denk ik soms…heel soms…dat ik hem boven aan de trap zie zitten, te wachten op zijn snackje voor het slapen gaan.
 

Dag Buddy, je was mijn kanjer.230

Jacqueline Zeijlemaker

Cattery van het Gildenhuys

 
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *